De depressieve persoon voelt zich somber en omschrijft wat hij ervaart meestal als verdriet of wanhoop. Ze verliezen interesse in het leven, verminderen hun activiteiten en vinden het moeilijk om plezier te beleven aan het dagelijks leven.

Door het starten van een psychotherapieproces kan een persoon deze situatie succesvol beheersen, mits de psychotherapeut bekwaam is om empathie te tonen voor de mentale pijn die een depressieve persoon ervaart.

Functionele Depressie

De tekenen van deze depressie zijn subtiel omdat ze onderhuids kunnen liggen of bedekt worden door een sluier van functionaliteit in het dagelijks leven van een persoon. In dit geval ervaart de persoon weliswaar een moeilijke psychologische toestand, maar probeert en slaagt erin om aan zijn professionele, familiale, etc. verplichtingen te voldoen, waardoor de symptomen niet gemakkelijk worden opgemerkt door de omgeving.

Enkele kenmerken van deze personen zijn:

1. Hun sociale leven is beperkt en ze genieten minder van recreatieve activiteiten dan zou moeten. Hun negatieve emoties veranderen nauwelijks.
2. Wanneer ze hun taken uitvoeren, isoleren ze zich meestal en trekken ze zich terug in zichzelf.
3. Ze zijn intensief en continu zelfkritisch, wat resulteert in hoge verwachtingen en het onvermogen om van hun prestaties te genieten.
4. Ze malen over hun problemen en voelen zich uiteindelijk overweldigd en uitgeput.
5. Ze hebben beperkte activiteiten die hen schijnbaar helpen te ontspannen van de spanningen van het dagelijks leven, zoals het kijken naar tv-series of overmatig gebruik van sociale media.
6. Ze kunnen alcohol, drugs en verschillende stoffen misbruiken om om te gaan met de stress die ze voelen of om tijdelijk de zware emoties te veranderen die ze ervaren.
7. De vrienden- en familieomgeving merkt niet dat de persoon hulp nodig heeft, tenzij de persoon dit zelf erkent of er een externe prikkel is die hen ertoe aanzet om hulp te vragen.

Wat te doen

Ongeacht de behandeling die de persoon kiest, die medicatie, psychotherapiesessies of een combinatie van beide kan omvatten, moet hij zich realiseren dat de sleutel tot het oplossen van het probleem in zichzelf ligt, zolang hij onderstaande stappen volgt:

1. Geloof in zichzelf cultiveren dat het een tijdelijke toestand is en niet voor de rest van zijn leven zal duren.
2. Proberen te praten met dierbaren of mensen die hij echt vertrouwt.
3. Een pauze nemen van de negatieve gedachten die de symptomen van depressie in stand houden.
4. Zorgen voor fysieke activiteit in het dagelijks leven, of dit nu een fitnessprogramma is of zelfs een eenvoudige wandeling. Lichaamsbeweging heeft een positief effect op alle mentale toestanden omdat het in onze hersenen de werking reguleert van stoffen die plezier veroorzaken, waardoor het een volledig natuurlijke manier is om welzijn te ervaren.
5. Het beoefenen van een artistieke activiteit is ook uiterst behulpzaam omdat het indirect de uitdrukking van onze emoties voedt.

Wanneer een persoon worstelt met een verslavingsprobleem, of het nu gaat om drugs, alcohol of gokken, kan hij zich ondanks het besef van zijn impasse en het dagelijks toenemen van problemen vaak niet voorstellen waar hij moet beginnen met het zoeken naar een oplossing. De meeste mensen zien zo’n inspanning als even moeilijk als het beklimmen van een bergtop.

De stadia van verandering

Tijdens mijn ervaring in verslavingsbehandeling ben ik getraind in verschillende theoretische modellen die de therapeutische reis van een verslaafde en het pad naar verandering proberen te beschrijven.

Het intertheoretische model van verandering, van Prochaska en DiClemente, is een van de meest representatieve modellen. Het beschrijft de stadia als een pad dat iedere persoon noodzakelijkerwijs moet doorlopen om tot volledige genezing te komen. Bovendien wordt het beschouwd als het meest innovatieve model binnen verslavingsbegeleiding en -behandeling dankzij de flexibiliteit en toepassing op verschillende soorten verslavingsproblemen. Daarnaast kan het inspelen op de verschillende behoeften van het individu, afhankelijk van het stadium waarin hij zich bevindt en zijn bereidheid tot verandering.

Over het algemeen zijn er vijf stadia die de aandachtspunten beschrijven waarop een persoon zich met begeleiding van een expert moet richten. Het proces omvat de fase van onbezorgdheid, gevolgd door de bezorgdheidsfase, de voorbereiding, de actie en tenslotte de onderhoudsfase.

Theorieën over verslavingsherstel benadrukken dat zowel therapeut als patiënt deze stadia zorgvuldig moeten bestuderen, waarna zij samen een individueel behandelplan kunnen ontwerpen dat gebaseerd is op het drieluik bestaande uit het type verslaving, de persoonlijkheidsbeoordeling en de bereidheid tot verandering.

Tot slot is bij verslavingsbehandelmethoden van groot belang de aanmoediging en empathie die de patiënt nodig heeft om stabiel te blijven op het pad van herstel. Het is ook cruciaal dat de patiënt zich bewust is van de voordelen van het zoeken naar een oplossing voor zo’n ingewikkeld probleem als verslaving.

Laten we onthouden dat, ongeacht het stadium, zodra de therapie begint, de mogelijkheden om een goed resultaat te bereiken worden vergroot.

Problematisch gokgedrag en het risico op verslaving komen vaak voor bij mensen die zich met dit gedrag bezighouden, en kunnen leiden tot uiteenlopende psychologische, financiële en sociale problemen. De DSM-IV classificeert pathologisch gokken onder de categorie impulsbeheersingsstoornissen. Mislukte pogingen om het gokken te weerstaan ondanks de negatieve gevolgen, vormen een gemeenschappelijk kenmerk in het leven van gokverslaafden.

Hoe ontwikkelt het zich

In de beginfase ervaart de speler intense emoties, spanning en plezier. Gewoonlijk wordt dit gedrag versterkt door een onverwachte winst, wat vooral het valse geloof versterkt dat geluk beheersbaar is en dat de uitkomst van het spel in zijn voordeel zal zijn.

Gokken is een dynamisch proces dat zich geleidelijk ontwikkelt zonder dat de speler zich daar volledig bewust van is. In de volgende fase nemen zowel de frequentie als de duur van het gokken toe, net als de bedragen die ingezet en verloren worden.

Geleidelijk aan raakt de speler steeds meer in de ban van het spel, terwijl hij zich tegelijkertijd distantieert van andere rollen en verantwoordelijkheden in zijn leven. De controle raakt verloren en hij raakt gevangen in de voortdurende jacht op verloren geld.

De emotionele pieken en dalen worden steeds intenser, en gevoelens van hopeloosheid, depressie of zelfs suïcidale gedachten kunnen ontstaan.

Hulp zoeken

Aanvankelijk kan de speler zichzelf beloven nooit meer te gokken. Dit gebeurt meestal na het verlies van een groot geldbedrag of na een conflict met belangrijke mensen in zijn leven.

Na herhaalde mislukte pogingen om zijn gedrag te beheersen, overweegt hij om hulp te zoeken. Toch is het goed mogelijk dat iemand uit zijn naaste omgeving hulp zoekt in zijn plaats.

Hoewel het aannemelijk lijkt dat het doel van de gokker is om geld te winnen, worden via dit gedrag vaak diepere psychologische behoeften vervuld. Het mechanisme van verstrikking dat zich ontwikkelt in dit gedrag lijkt sterk op het mechanisme dat voorkomt bij alcohol- en drugsverslaving.

Bij het inschakelen van een therapeut is het belangrijk dat dit iemand is met expertise in verslavingsgedrag, omdat een individueel behandelplan moet worden opgesteld dat rekening houdt met de behoeften van de verslaafde persoon om effectief te kunnen zijn.

Wat maakt ouderschap in Nederland uniek?

Nederlandse opvoeding wordt vaak geprezen om haar kalme, evenwichtige en kindgerichte aanpak. Nederland wordt consequent gerangschikt als een van de beste landen ter wereld om kinderen op te voeden, dankzij veilige steden, hoogwaardig onderwijs en gezinsvriendelijk beleid.

Kenmerkende elementen van de Nederlandse opvoedstijl zijn:

• Zelfstandigheid vanaf jonge leeftijd
• Sterke nadruk op routine en eenvoud
• Veel buitenspelen en vrije speeltijd
• Open communicatie en emotionele ondersteuning

De uitdaging van kinderen opvoeden ver van familie

Voor veel expatgezinnen is een van de moeilijkste aspecten van het ouderschap in het buitenland dat ze het zonder directe familie moeten doen. Deze afstand brengt zowel praktische als emotionele uitdagingen met zich mee:

• Geen grootouders die kunnen helpen bij opvang of noodgevallen
• Gevoel van isolatie tijdens mijlpalen of moeilijke dagen
• Geen vertrouwde culturele tradities tijdens feestdagen of verjaardagen
• Moeite om werk en opvoeding in balans te houden zonder steunnetwerk

Zelfs met betrouwbare kinderopvang en uitstekende scholen in Nederland, is er geen vervanging voor de emotionele steun die familie kan bieden.

Hoe expatgezinnen omgaan zonder familieondersteuning

Ondanks deze uitdagingen vinden veel internationale ouders in Nederland creatieve manieren om een gemeenschap en steun op te bouwen:

1. Creëer een “gekozen familie”

Bouw vriendschappen op met andere ouders in de buurt, op school of binnen de expatgemeenschap. Deze vriendschappen worden vaak net zo belangrijk als familiebanden.

2. Maak gebruik van Nederlandse kinderopvang

Nederland biedt uitstekende kinderopvang (kinderopvang), inclusief flexibele dagopvang en buitenschoolse opvang die ouders helpen werk en gezin in balans te houden.

3. Word lid van opvoed- en expatgemeenschappen

Lokale Facebookgroepen, Meetup-evenementen, speelgroepen en oudernetwerken op school zijn geweldige manieren om contact te leggen met anderen in een vergelijkbare situatie.

4. Blijf digitaal verbonden

Gebruik tools zoals Zoom, WhatsApp en gedeelde fotoalbums om in contact te blijven met familie in het buitenland en hen deel te laten uitmaken van je gezinsleven op afstand.

Tips om succesvol op te voeden in het buitenland

• Omarm de Nederlandse opvoedstijl: Geef je kind meer zelfstandigheid en vertrouw op hun ontwikkeling.
• Wees niet bang om hulp te vragen: Buren, leerkrachten en vrienden kunnen deel uitmaken van je steunnetwerk.
• Vier kleine overwinningen: Zelfs kleine successen tellen als je het zonder je gebruikelijke netwerk doet.
• Geef prioriteit aan zelfzorg: Neem tijd voor jezelf, al is het maar een rustige koffie of korte wandeling alleen.

Conclusie: je bent niet alleen

Ouderschap in Nederland als expat is zowel lonend als uitdagend. Hoewel het ver weg zijn van familie emotionele en praktische obstakels met zich meebrengt, biedt het ook de kans om nieuwe vormen van gemeenschap en veerkracht op te bouwen.

Als je een internationale ouder bent die zijn weg probeert te vinden in Nederland, weet dan dat je niet alleen bent. Met tijd, steun en een beetje creativiteit kun je een vervullend gezinsleven opbouwen—zelfs ver van huis.

Zo’n gespreide verhuizing is vaak zowel een praktische keuze als een emotionele uitdaging. Ouders kunnen weken of maanden van elkaar gescheiden zijn, waarbij ze nieuwe verantwoordelijkheden op zich nemen en de dagelijkse momenten moeten missen. De ene partner probeert zich aan te passen aan een nieuwe baan of stad, terwijl de andere thuis het gezin draaiende houdt—vaak met kinderen, schoolroutines en het emotionele gewicht van de scheiding.

Voor kinderen kan de afwezigheid van een ouder verwarrend zijn. Sommigen kunnen er goed mee omgaan, terwijl anderen gedragsveranderingen of angst ervaren. Gezinnen vinden creatieve manieren om verbonden te blijven—video-oproepen voor het slapengaan, gedeelde online kalenders, ingesproken verhaaltjes of het versturen van pakketjes om elkaar eraan te herinneren dat ze nog steeds één geheel vormen.

De emotionele belasting is echt. Stellen moeten extra hun best doen om te communiceren, frustraties te beheersen en hun relatie op afstand sterk te houden. Gevoelens van schuld, eenzaamheid en vermoeidheid komen vaak voor. Maar voor velen is deze fase tijdelijk—een tussenstap naar een betere, stabielere toekomst.

Het herenigen is vaak een moment van vreugde en opluchting, maar kan ook uitdagingen met zich meebrengen—zoals het aanpassen van routines, het emotioneel opnieuw verbinden en kinderen helpen wennen aan een nieuwe omgeving.

Ondanks de moeilijkheden zeggen veel gezinnen dat ze sterker uit de ervaring komen. Ze leren veerkracht, geduld en de waarde van aanwezigheid—zelfs op afstand.

Apart wonen met het doel om weer samen te zijn is een stille realiteit voor veel moderne gezinnen. Het is zwaar—maar ook een krachtig teken van toewijding.

Manieren om verbonden te blijven tijdens het apart wonen:

Plan regelmatige contactmomenten
Plan dagelijkse of wekelijkse video- of telefoongesprekken op vaste tijden om een gevoel van routine te creëren.

Creëer gedeelde rituelen
Lees verhaaltjes voor via video, eet samen een maaltijd via een videogesprek, of kijk op hetzelfde moment naar dezelfde film.

Stuur spraakberichten of brieven
Vooral voor jongere kinderen kan het horen van de stem van een ouder of het ontvangen van een brief veel troost bieden.

Deel dagelijks foto’s en updates
Blijf betrokken bij elkaars dagelijkse momenten door foto’s, korte video’s of berichtjes zoals “ik denk aan je” te sturen.

Gebruik een gedeelde kalender of dagboek
Noteer activiteiten, gedachten of herinneringen om het gevoel te behouden dat je nog steeds deel uitmaakt van elkaars leven.

Vier mijlpalen op een creatieve manier
Vind manieren om verjaardagen, prestaties of feestdagen samen te vieren—zelfs op afstand.

Geef elk gezinslid ruimte om gevoelens te uiten
Laat kinderen en partners openlijk praten over verdriet, frustratie of angsten zonder oordeel. Laat weten dat hun gevoelens erkend en geaccepteerd worden.

Minimaliseer of “repareer” emoties niet
Zeg in plaats van “Niet verdrietig zijn” liever “Het is oké om je zo te voelen—ik mis hen ook.”

Blijf positief, maar eerlijk
Erken de uitdagingen op een eerlijke manier, terwijl je ook de nadruk legt op het vooruitzicht van een spoedige hereniging.

Praat over en plan de toekomstige hereniging
Bespreek hoe het zal zijn als het gezin weer samen is. Dat geeft iedereen iets om naar uit te kijken.

Expats worden vaak geconfronteerd met culturele ontworteling, taalbarrières, eenzaamheid en professionele stress, die allemaal kunnen bijdragen aan gevoelens van isolatie of angst. Zonder vertrouwde ondersteuningssystemen grijpen velen naar alcohol als een manier om ermee om te gaan. In sommige landen is drinken bovendien diep verweven in sociale en professionele situaties, waardoor het gemakkelijker wordt voor incidenteel gebruik om uit te groeien tot regelmatig of overmatig gebruik.

Daarnaast normaliseert de “expatbubbel” vaak overmatig drinken, vooral in gemeenschappen waar het sociale leven zich afspeelt in bars of waar alcohol toegankelijker en goedkoper is dan in het thuisland.

Na verloop van tijd kan wat begint als een manier om te ontspannen of contact te maken, uitmonden in afhankelijkheid. Beperkte toegang tot geestelijke gezondheidszorg en stigma rondom het zoeken van hulp maken het moeilijker voor expats om het probleem te herkennen of aan te pakken.

Bewustwording vergroten en het aanmoedigen van ondersteunende netwerken is essentieel om expats te helpen stress op gezondere manieren te beheersen—en de risico’s van alcoholmisbruik te vermijden.

Waarom expats vaak geen hulp zoeken in het buitenland

Veel expats worstelen in stilte wanneer ze te maken krijgen met psychische problemen of verslavingskwesties zoals alcoholafhankelijkheid. Ondanks dat ze ondersteuning nodig hebben, vermijden ze vaak het zoeken van hulp. Verschillende factoren dragen bij aan deze terughoudendheid:

Stigma en schaamte

In veel culturen—zowel in hun thuisland als in het gastland—rust er een stigma op psychische problemen en middelenmisbruik. Expats zijn bang om veroordeeld te worden of als zwak gezien te worden, vooral omdat hun stap naar het buitenland wordt beschouwd als een “spannend” of “succesvol” avontuur.

Gebrek aan vertrouwde ondersteuningssystemen

Ver van familie, hechte vrienden of vertrouwde zorgverleners kan het vragen om hulp ontmoedigend aanvoelen. Expats weten soms niet waar ze terecht kunnen of vertrouwen het onbekende zorgsysteem niet.

Taal- en cultuurbarrières

Navigeren door het zorgsysteem in een vreemde taal of onbekende omgeving kan overweldigend zijn. Miscommunicatie of angst om niet begrepen te worden, kan expats ervan weerhouden om hulp te zoeken.

Perceptie van privilege

Sommige expats voelen zich schuldig omdat ze geloven dat ze “voor dit leven hebben gekozen” en dus dankbaar moeten zijn. Deze gedachtegang kan ertoe leiden dat ze hun problemen bagatelliseren of zich niet gerechtigd voelen om steun te vragen.

Angst voor professionele gevolgen

Expats die in het buitenland werken, vrezen soms dat het toegeven aan psychische problemen of middelenmisbruik hun carrière of visumstatus kan schaden.

Isolatie en ontkenning

Zonder regelmatige check-ins van familie of oude vrienden blijven waarschuwingssignalen vaak onopgemerkt. Het wordt makkelijker om ongezond gedrag te normaliseren en het probleem te vermijden.

Om deze cyclus te doorbreken, hebben expats toegang nodig tot cultureel sensitieve ondersteuning, minder stigma en aanmoediging om hun mentale welzijn prioriteit te geven—waar ter wereld ze zich ook bevinden.

Wanneer hulp zoeken bij verslavingsproblemen

Het herkennen van het juiste moment om hulp te zoeken bij verslaving—of het nu gaat om alcohol, drugs of andere middelen—is cruciaal, en vaak geldt: hoe eerder, hoe beter. Hier zijn belangrijke signalen dat het tijd is om hulp te zoeken:

1. Verlies van controle
   Je drinkt of gebruikt vaker of meer dan je van plan was.
   Je hebt geprobeerd te minderen maar kunt je er niet aan houden.
2. Negatieve impact op het dagelijks leven
   Je werk, relaties of gezondheid lijden eronder.
   Je mist verantwoordelijkheden of hebt moeite om alles bij te houden.
3. Gebruik om te kunnen omgaan
   Je bent afhankelijk van middelen om stress, angst, eenzaamheid of andere emoties te beheersen.
4. Ontwenningsverschijnselen
   Je ervaart lichamelijke of emotionele ontwenningsverschijnselen (trillen, prikkelbaarheid, depressie) wanneer je stopt met gebruiken.
5. Isolatie of geheimhouding
   Je verbergt je gedrag voor anderen of schaamt je voor hoeveel je gebruikt.
6. Verhoogde tolerantie
   Je hebt meer van de stof nodig om hetzelfde effect te voelen.
7. Bezorgdheid van anderen
   Vrienden, familie of collega’s uiten hun zorgen over je gebruik.

Belangrijke opmerking:
Je hoeft niet de “bodem” te raken om hulp te zoeken. Vroegtijdige ondersteuning kan verdere schade voorkomen en het herstel vergemakkelijken.

Als je twijfelt, is praten met een therapeut, arts of steungroep—zelfs voor een eerste gesprek—een sterke eerste stap. Hulp vragen is geen zwakte, maar een teken van kracht en zelfinzicht.